Beluister het audiofragment voor de echte Scheveningse beleving!
Onze Opa ze naem was Engel. Hij a die naem wel ekrege maar et was een donderstien die ammaer kattekwaed ûthaelde. Z’n buur was een kwaeje en een echte kenau. Want gelik asse die jonge zag begon ze al te kijve dat tie niet zo mos schrêwe en bij z’n eige voor de deûr mos gaen speule.
“Die gaen ik een kaêr te pakke neme” doch Engel. Ei a een ouwe portemonnee evonde en bond er een touwtje an. Toe smeerde hij die portemonnee in met stront.
Et buurtje kwam altêd teuge et donker in hûs van et boete. Engel wachtte tot ze kwam en lee stiekem die portemonnee op straet, met stront en al. Et touwtje a die vast. Gauw hield tie z’n eige weg achter een muurtje.
Dat aekelige wêhf zie die portemonnee legge. Ze pakt em gauw op en wul em in d’r sniersgat onder d’r schoemantel scheuve. Maer gelik trok Engel an et touwtje en de portemonnee glee zôh langs der sniersgat en der goed op straet. Ze zat eilemael onder de stront.
Zij nijdig natuurlijk, maar toe ze Engel zag met zen grijnzende smoeltje wier ze eilemael kwaed en schrêwde: “Jij ben gien Engel, jij ben een dûvel!
Dus zôdoende heette men Opa Engel de dûvel!
Vertaling in het Schevenings door Wouter Pronk
Nederlandse versie 🙂
Engel de Duivel….
Onze grootvader heette Engel. Ondanks die naam was hij een dondersteen die altijd streken uithaalde. Zijn buurvrouw was een hele kwaaie. Echt een kenau. Want gelijk als ze die jongen zag begon ze al te kijven dat-ie niet zo moest schreeuwen en voor zijn eigen deur moest gaan spelen.
‘Die ga ik een keer te grazen nemen’, dacht Engel. Hij had een oude portemonnee gevonden en bond er een touwtje aan vast. Toen smeerde hij die portemonnee in met stront. Die buurvrouw kwam altijd tegen donker thuis van het boeten. Engel wachtte tot ze er aankwam en legde stiekem de portemonnee op straat, met stront en al. Het touwtje hield hij vast. Gauw verstopte hij zich achter een muurtje.
Dat akelige mens ziet die portemonnee liggen. Ze pakt hem gauw op en wil hem in haar sniersgat onder haar schoemantel schuiven. Maar meteen trok Engel aan het touw en de portemonnee gleed langs der kleren op straat. Ze zat helemaal onder de stront.
Zij nijdig natuurlijk! Maar toen ze Engel zag met dat grijnzende smoeltje werd ze pas echt woedend en ze schreeuwde: Jij bent geen Engel! Jij ben een Duivel!
Zodoende heette opa ‘Engel de Duivel’.
Auteur: Wouter Pronk/ Nellie de Groot